انتخاب یک پلی الکترولیت بستگی به میزان غلظت لجن ، عمر لجن ، میزان مواد معدنی آن ، میزان چربی و روغن آن ، تجهیزات مورد استفاده برای خشک کردن لجن و میزان اکسیژن محلول در آب دارد. در تعیین نوع پلی الکترولیت ، لجن نقش اساسی و مهمی را ایفا می کند. باکتری های داخل لجن دارای شارژ منفی هستند که به مرور زمان با گذشت عمر لجن، این شارژ تغییر میکند.

فرآیند هضم لجن (sludge Digestion) که پوسته سلولی باکتری ها را شکسته و آنها را می کشد ، باعث همین تغییر شارژ می شود.

لجن تازه اساسا میل به ته نشینی دارد و پلی الکترولیت های با شارژ حدود ۵۰%  برای تسریع در ته نشینی و سرعت بخشیدن به عملیات آب گیری در این زمینه کاربرد خواهند داشت . به مرور که عمر لجن بیشتر می شود یا در تصفیه خانه ای از هاضم لجن استفاده میشود شارژ پلی الکترولیت مورد نیاز به تدریج بالا می رود. بنابراین برای لجن هضم شده پلی الکترولیت های  با شارژ بین ۷۰ الی ۹۰ درصد به کار برده می شود.

بالا بودن میزان فیبر ها و الیاف مختلف در لجن ، باعث تسهیل در ته نشینی می گردد.

به عنوان مثال در پساب کارخانه کاغذ سازی ، پلی الکترولیت ، با شارژ ۴۰% می تواند مورد استفاده قرار گیرد در حالی که فلوکولنت کاتیونی برای فیبر های بلندتر (الیاف بکر) با شارژ ۵ الی ۲۰ درصد کافی است.

در تمام فرآیندهای کاربردی همانند مثال های فوق ، عمل انعقاد و لخته سازی به عنوان پدیده جذب الکترواستاتیکی ذرات می باشد و هرگاه در محلولی از این لجن ، چربی وجود داشته باشد در جذب این ذرات ممانعت ایجاد می کند لذا می بایست با افزایش میزان چربی در محلول ، شارژ مورد نیاز پلی الکترولیت را افزایش داد. بنابراین اگر میزان چربی حدود ۱ الی ۲ درصد است ، پلی الکترولیت کاتیونی با شارژ بالا (۸۰ الی ۹۰ درصد) به عنوان چربی زدا (de-oiler) استفاده می گردد.