قبل از اینکه در مورد ویسکوزیته پلی الکترولیت بحث را آغاز کنیم بهتر است نگاهی داشته باشیم به شکل یک ماکرو مولکول در یک محلول ، یا به عبارت ساده تر ، شکل پلی الکترولیت در آب .

پلی الکترولیت ها در آب مانند یک کویل هستند یا حتی ملموس تر بگویم بیشتر شبیه یه ماکارونی پخته شده هستند. در غلظت های پایین هر مولکول پلی الکترولیت مثل ماکارونی به روی خودش می افتد و کمی حالت گرد و کره ای می گیرد. برای پلی الکترولیت ها با وزن مولکولی بالاتر مثل پلی الکترولیت ها آنیونی با وزن مولکولی بیست میلیون دالتون قطر بدنه این مولکول چیزی بیش از ۲۰۰ نانومتر می شود که در محدوده قابل رویت قرار می گیرد. وقتی غلظت پلی الکترولیت از یک حدی بیشتر می شود، دانسیته محلول پلی الکترولیت بالا رفته این ماکارونی ها حالت کلاف کاموا به خود می گیرند و در هم می پیچند.

یکی از راههای افزایش ویسکوزیته محلول پلی الکترولیت، افزایش شارژ در ساختار پلی الکترولیت است.

وقتی این شارژها در آب هیدراته می شوند، به واسطه بالا بودن عدد ثابت دی الکتریک آب ، شارژهای روی پلی الکترولیت همدیگر را دفع می کنند و در نتیجه کلاف مذکور از هم باز شده و به صورت یک نخ کاموای بسیار بلند داخل آب معلق می ماند. هر چقدر این کره مولکول پلی الکترولیت بزرگتر باشد مقاومت بیشتری برای به حرکت در آمدن ایجاد می کند و به معنای دیگر پلی الکترولیت ویسکوز تر است. همانطوری که میدانیم زیر ساخت پلی الکترولیت ها یا آنیونی است یا کاتیونی و همانگونه که در بالا توضیح داده شد ، این پلی الکترولیت ها به محض تماس با آب دارای یون، از هم باز میشوند. میزان باز شدن پلی الکترولیت در آب رابطه مستقیم با طول خطی پلی الکترولیت ، شارژ آن و همچنین ساختار شیمیایی آن دارد. زنجیره هر چه بلندتر باشد ، نیاز به جای بیشتری دارد.